Adam Mickiewicz

Pytasz, za co Bóg trochą sławy mnie ozdobił?
Za to, com myślił i chciał. nie za to, com zrobił!
Myśli i chęci jest to poezyja w świecie:
Wykwita i opada, jak kwiat, w jednym lecie.

Lecz uczynki, jak ziarna w głąb ziemi zaryte,
Aż na przyszły rok ziarna wydadzą obfite.
Przyjdzie czas, gdy błyszczące imiona pogniją,
Z cichych ziaren wywite kłosy świat okryją.

Huk mija, musim minąć z blaskiem i gawędą.
Błogosławieni cisi, oni świat posiędą.
Niechże prawdę zrozumie, kto Chrystusa słyszy;
Kto pragnie ziemię posiąść, niechaj siedzi w

Przepraszamy za niedogodności związane z funkcjonowaniem serwisu.
Związane są one ze zmianą skryptu zarządzającego treścią.
W chwili obecnej trwa optymalizacja.
Prosimy o cierpliwość.
Zespół emil-adamec.com